Νύχτα στον ακάλυπτο.


Ήταν κάτι σαν αστέρι που είχα ψαρέψει μια νύχτα που τα είχα χάσει όλα. Όλα δηλαδή εκείνα τα οποία σιδερώνονται, μπαίνουν σε συρτάρια και σε φακέλους από την εφορία, σε συμβόλαια και συμφωνητικά, σε τύπους και σπίτια.

Το έπιασα στα χέρια μου σφιχτά όπως κρατάς εκείνη την υπόσχεση πως όλα θα πάνε καλά. Το έβαλα προσεκτικά στην τσέπη μου κι εκείνο γλίστρησε λουσμένο στο φως του.

Μόλις ξύπνησα το επόμενο πρωί, έτρεξα γρήγορα στις τσέπες του παντελονιού μου που κρεμόταν ήδη σιδερωμένο και κολαριστό στον καφετί καλόγερο. Ήξερα ποιός το είχε σιδερώσει αλλά δεν είχε σημασία γιατί πάντα υπάρχουν πρόθυμοι να σιδερώσουν τσαλακωμένα παντελόνια γεμάτα λάσπη χωρίς καν να ελέγξουν τις τσέπες.και επειτα το αστερι εγινε χαρτινο μεχρι που χαθηκε στο σκοταδι Δεν έχω καμιά ακαδημαϊκή γνώση για το χαρτί που πεθαίνει.

Το χαρτί θα πεθάνει, εκτός κι αν πεθάνουν πρώτα όλοι εκείνοι που έγραφαν πάνω του.Την επόμενη όλα θα έχουν ξεχαστεί. Οι άνθρωποι θα επιστρέψουν στις καρέκλες μπροστά από τους υπολογιστές τους, μπροστά στις οθόνες που ερωτεύονται, που μαθαίνουν, που τρώνε, που φτύνουν. 

Σ' έναν κόσμο χωρίς χαρτί, όλα θα είναι όμορφα.Σ' έναν κόσμο που γεννά και αναπαράγει τόσο επιτυχημένα την αδικία, τα τείχη ορθώνονται πιο ψηλά από ποτέ. Εμείς θα ζήσουμε όμορφοι και απροβλημάτιστοι.

Το βράδυ θα βλέπουμε τούρκικα σίριαλ και μετά θα κοιμόμαστε αγκαλιά στο ψηφιακό μας κρεβάτι.Εκεί θα ζήσουμε χωρίς καμιά Μαρίνα να μας θυμίζει με την ύπαρξή της πόσο άδικα φτιαγμένος είναι ο κόσμος.

Εξάλλου, οι ποιητές τα είπαν όλα κι ας μην τους πήραμε ποτέ στα σοβαρά. ο Γ. έχασε την αγάπη της ζωής του κι η Μαρίνα δεν θα ενδιαφέρει σε λίγο κανέναν κι εκείνο το Τείχος ορθώνεται τώρα πιο ψηλό από ποτέ κι όλοι εκείνοι που το Τείχος χωρίζει έχουν πεθάνει προ πολλού.


Πηγή: marionbarfs3.blogspot.com