L'impératrice - Sonate Pacifique: Σου το αφιερώνω ...



Γράφει ο Χάρης Ντάκουλας.

Ήταν Ιούλιος μεσημέρι, ένα ζεστό αεράκι φυσούσε στο λιμάνι, εμεις περιμέναμε από νωρίς  μέσα στο αμάξι το καράβι να ρθει και να μας πάει διακοπές.

Ακούγαμε μουσική, τρώγαμε καραμέλες και πειράζοντας ο ένας τον άλλο γελούσαμε.

Ο ουρανός ήταν τόσο γαλάζιος και τα κύματα τόσο όμορφα καθώς παίζανε με τον αέρα γινόντουσαν από μπλε άσπρα και πάλι μπλε, μια στον βυθό, μια στην επιφάνεια, μια νερό, την άλλη αφρός...

Λιμάνι Ραφήνας

Το φως ήταν τόσο δυνατό που έλουζε τις ψυχές μας κάνοντάς τες να μην έχουν ούτε μια μικρή γωνιά σκοτεινή. 

Αυτό το τραγούδι το άκουσα ένα χρόνο μετά, όταν πλησίαζε το καλοκαίρι.
Μάιο για την ακρίβεια, όταν είχε ζεστάνει ο καιρός και με είχε πιάσει όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή μια νοσταλγία και μια τάση φυγής.

Το καλοκαίρι που ήρθε με βρήκε μονάχο να εξερευνώ άγνωστα μέρη, άγρια, όμορφα, με τα ακουστικά του mp3 στα αυτιά.

Είχα φτιάξει μια λίστα με τραγούδια electro και μέσα ήταν και αυτό..
Κάθε φορά που το άκουγα σκεφτόμουν εκείνη την μέρα στο λιμάνι και μια παραλία στην Ικαρία το κυπαρίσσι.

Το κυπαρίσσι είναι μια απέραντη παραλία κοντά στον Έυδηλο, αλλά έχει  πάντα πολύ κύμα και δεν την προτιμά ο κόσμος.

Την τελευταία μέρα πριν φύγω από το νησί, το 14 φόρτωσα το αμάξι, είχα και λίγες ώρες μπροστά μου και τις πέρασα σε αυτή την παραλία. 

Ίσως να μου μετέδωσε την μελαγχολία ότι ήταν άδεια, ίσως γιατί τελείωνε το καλοκαίρι, ίσως γιατί τελείωναν οι διακοπές μου, δεν ξέρω πάντα θα θυμάμαι την παραλία κυπαρίσσι με μελαγχολία.
Το 15 φρόντισα να πάω πιο νωρίς και όχι την τελευταία μέρα...

Φτάνοντας λοιπόν πάνω από την παραλία σαν από διαβολική σύμπτωση έπαιξε αυτό το κομμάτι, λες και είχε καταλάβει το mp3 ότι τώρα είναι η ώρα!

Κοιτούσα την παραλία από ψηλά, προσπαθώντας να κρύψω την συγκίνηση μου   και είπα από μέσα μου. "Μακάρι να ήσουν εδώ, μακάρι να μοιραζόμασταν αυτή την στιγμή μαζί".

Παραλία κυπαρίσσι Ικαρία

Σου το αφιερώνω λοιπόν, για εκείνα τα καλοκαιρινά απογεύματα στο μάτι και τους καφέδες που πίναμε στο φάρο, όταν το πρώτο φως του καλοκαιριού έλουζε τα άσπρα από τον χειμώνα δέρματα μας.

Εκείνα τα ηλιοβασιλέματα στην Λούτσα που τα χρώματα έκαναν την παραλία να μοιάζει εξωτική. Για όλες εκείνες τις μικρές καθημερινές αποδράσεις μας, που με έκαναν να ξεχνάω ότι μένω σε μια άσχημη πυκνόκατοικημένη πόλη και να μοιάζει πως ζούσαμε μαζί ευτυχισμένοι, σε κάποια παραθαλάσσια περιοχή.....

Καφέ Φάρος Μάτι
Λούτσα ηλιοβασίλεμα


Στην Γ.