Οδοιπορικό στο απόκοσμο Σανατόριο - ξενοδοχείο Ξενίας της Πάρνηθας

Περίεργες σκιές, ουρλιαχτά, ακατανόητα γκράφιτι, και ανατριχιαστικοί θρύλοι, περιστοιχίζουν το πιο απόκοσμο ξενοδοχείο της Αθήνας...

Σαν σκηνικό από την ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, το θρίλερ με το στοιχειωμένο ξενοδοχείο στην μέση του πουθενά... "Η λάμψη" για όσους την έχουν δει, εμφανίζεται ξαφνικά σε μια στροφή λίγο πριν την κορυφή το εγκαταλελειμμένο σανατόριο της Πάρνηθας. Το παλιό σανατόριο και μετέπειτα ξενοδοχείο Ξενία, βρίθει από θρύλους και μύθους... Περίεργες σκιές, ουρλιαχτά, και ακατανόητα γκράφιτι συνθέτουν το σκηνικό σε ένα χώρο που κάποτε ταλαιπωρήθηκαν και πέθαναν άνθρωποι από την φυματίωση...

Οι σκάλες και η κύρια πόρτα εισόδου 

Το 1914 η Ιερά μονή Ασωμάτων-Πετράκη προσφέρει την έκταση αυτή στον Ευαγγελισμό για να δημιουργηθεί ένα άσυλο νοσηλείας των φυματικών.

Η περιοχή ήταν αρκετά απομακρυσμένη από το αστικό κέντρο και το ορεινό κλίμα θεωρείται ιδανικό για τους ασθενείς. Λειτούργησε για πάνω από 30 χρόνια νοσηλεύοντας εκατοντάδες ασθενείς. Πολλοί από αυτούς δεν κατάφεραν ποτέ να βγουν ζωντανοί από το ίδρυμα.
Ο χώρος του ισογείου

Στο σανατόριο καταλήγουν πολλοί Αθηναίοι φυματικοί, καθώς και δεκάδες άνθρωποι από άλλες πόλεις της Ελλάδας που κατέφθαναν και κατασκήνωναν έξω από τις εγκαταστάσεις του, μην μπορώντας να πληρώσουν τα νοσήλεια που ήταν από 300 έως 480 δραχμές μηνιαίως. Τη δεκαετία 1929-1938, υπολογίζεται πως στην Ελλάδα πεθαίνουν σχεδόν 100.000 άνθρωποι από φυματίωση. 


Η πείνα και οι κακουχίες που ήρθαν με τον πόλεμο προκάλεσαν έξαρση της ασθένειας, αν και οι πληροφορίες για τα ιατρικά στατιστικά της εποχής είναι ελάχιστες υπάρχουν αναφορές πως μεταξύ 1941 και 1943, 18.000 φυματικοί χάνουν τη μάχη με τη νόσο, μόνο στην Αθήνα και τον Πειραιά
Το μεγάλο σαλόνι με το ξύλινο πάτωμα...

Το τζάκι στο μεγάλο σαλόνι του ισογείου



Στον χώρο του σαλονιού ένα επιβλητικό γκράφιτι.. 


Ακόμα ένα προς την μεριά του προαυλίου

Εδώ ήταν κάποτε το ακτινολογικό

Στο σανατόριο θα νοσηλευτεί και ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος από τον Οκτώβριο του 1937 ως τον Απρίλιο του 1938. Παρά τη νοσηλεία του, ο Γιάννης Ρίτσος δεν θεραπεύθηκε, αλλά κατά την παραμονή του εκεί έγραψε τρία έργα: «Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα» (1937), «Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού» (1938, αφιερωμένο στο Βασίλη Ρώτα), «Εαρινή Συμφωνία» (1938).

Απόσπασμα από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, "Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού"

Aποσπάσματα από την Εαρινή Συμφωνία:

Θ' αφήσω τη λευκή χιονισμένη κορυφή που ζέσταινε μ' ένα χαμόγελο την απέραντη μόνωσή μου.

Θα τινάξω απ' τους ώμους μου τη χρυσή τέφρα των άστρων καθώς τα σπουργίτια τινάζουν το χιόνι απ΄ τα φτερά τους.... 
Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής κ' η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη μετάνοια...

Δε νιώθεις την ωχρή παρουσία του αιθέρα και του ιωδίου την πληγωμένη κραυγή της παραφροσύνης μια μυρωδιά βροχής που πέφτει σε παγωμένα τζάμια εσπερινά σανατορίων και ψυχιατρείων;

Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα
Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί Μαζί κι ο ουρανός και η γη. 

Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
Πως μπορείτε να μη χαμογελάτε; Ανοίξτε τα παράθυρα.

Νίβομαι στο φως βγαίνω στον εξώστη γυμνός ν΄ αναπνεύσω βαθιά τον αιώνιο αγέρα με τ΄ αδρά μύρα του νοτισμένου δάσους με την αλμύρα της απέραντης θάλασσας Αστράφτει ο κόσμος ακούραστος. Κοιτάχτε.»





Το σανατόριο παρήκμασε μετά το 1950 με την ανακάλυψη της πενικιλίνης και το 1965 οι εγκαταστάσεις του σανατορίου πέρασαν στην ιδιοκτησία του ΕΟΤ έναντι 6.500.000 δραχμών. Το κτίριο μετατράπηκε σε ξενοδοχείο με την ονομασία " ΞΕΝΙΑ" και στη συνέχεια σε σχολή τουριστικών επαγγελμάτων.  Η λειτουργία του συνέχισε με αυτή τη μορφή έως και το 1985, οπότε και εγκαταλείφθηκε.

Γύρω από το Σανατόριο της Πάρνηθας έχουν από τότε γεννηθεί δεκάδες αστικοί μύθοι ενώ το κτίριο παραμένει ορόσημο για τους λάτρεις του παραφυσικού. Μετά το σεισμό του 1999 το κτίριο έπαθε μεγάλες ζημιές και κρίθηκε ακατάλληλο υπό το φόβο της κατάρρευσης. Τα τούβλα που τοποθετήθηκαν ώστε να εμποδίσουν την είσοδο στους επισκέπτες δεν στάθηκαν αρκετά και το μέρος έχει μεταξύ άλλων και φωτογραφικός πόλος έλξης.

                                                   Διάδρομος του πρώτου ορόφου

Κουζίνα πρώτου ορόφου 

Ενα σφραγισμένο δωμάτιο του πρώτου ορόφου...

Το ερείπιο της Πάρνηθας

Η θεωρία της αισθητικής αξίας των ερειπίων βασίζεται στο σκεπτικό ότι η αρχιτεκτονική πρέπει να σχεδιάζεται έτσι ώστε αν κάποια στιγμή καταρρεύσει, ν' αφήνει πίσω της αισθητικά ευχάριστα ερείπια.

Η ιδέα αναπτύχθηκε από τον κύριο αρχιτέκτονα του Γ' Ράιχ, Albert Speer, όταν δούλευε πάνω στα σχέδια της Ολυμπιάδας του 1936 και δημοσιεύτηκε ως η “Θεωρία της Αξίας των Ερειπίων” [Die Ruinenwerttheorie], παρότι δεν ήταν αυτός ο αρχικός εμπνευστής του σκεπτικού (το οποίο μάλλον πρέπει να το αναζητήσουμε στον John Ruskin του 19ου αιώνα).

Η ιδέα στηρίχτηκε έντονα από τον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος ήλπιζε ότι τα ερείπια του κράτους του θα στεκόντουσαν εφάμιλλα προς αυτά του κράτους των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων. Ίσως κανένα άλλο σύγχρονο ερείπιο της Αττικής δεν στέκει πιο εμβληματικά από το (πρώην) ξενοδοχείο “Ξενία” της Πάρνηθας.

Ένα παράδοξο, ογκώδες πολυόροφο εγκαταλειμένο κτίσμα στέκει σήμερα σε μια πλαγιά της Πάρνηθας. Δίπλα του σώθηκαν μερικά στρέμματα ελάτων, με το σύνολο της περιοχής γύρω του να προβάλλει γυμνό, καμένο, εφιαλτικό. 
Στη θέση του κτιρίου αυτού κάποτε υπήρξε ένα σανατόριο. Η αρχιτεκτονική μελέτη και η επίβλεψη της κατασκευής του γίνεται από τον αρχιτέκτονα Ιωάννη Α. Αντωνιάδη (1890-1977). Η ανέγερση του νέου κτιρίου πραγματοποιείται σε έκταση 2000 στρεμμάτων, ιδιοκτησίας του Σανατορίου.




Μπαλκόνι από δωμάτιο του πρώτου ορόφου

Ενα ακόμα απόκοσμο δωμάτιο του πρώτου ορόφου...

Οι σκάλες για τον δεύτερο όροφο 



Τα πρόσφατα χρόνια το ερείπιο του Ξενία Πάρνηθας φιλοξενούσε συχνά συγκεντρώσεις αναρχικών-αντιεξουσιαστών και αυτό αντανακλάται συχνά σε συνθήματα που βλέπουμε ακόμη στους τοίχους. Τον Ιούλιο του 2010 βόμβα έσκασε μέσα στους χώρους του. Ο συλληφθέντας ήταν υποψήφιος βουλευτής της Χρυσής Αυγής στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Τα σημάδια της έκρηξης και της πυρκαγιάς που έχει καταστρέψει μέρος αυτού του σύγχρονου ερειπίου είναι ορατά κυρίως στα δύο χαμηλότερα επίπεδα. 

Οι τελευταίοι όροφοι σώζονται σε εντυπωσιακή κατάσταση, με την εξαίρεση του πλιάτσικου που το έχει αδειάσει απ' οποιοδήποτε κινητό αντικείμενο και τα πυκνά graffiti που καλύπτουν μεγάλο μέρος του. Ο επισκέπτης, όποια ώρα κι αν το επισκεφτεί, συναντάει τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας, αν όχι την ίδια την ανθρώπινη παρουσία. Λάτρεις του occult και κυνηγοί φαντασμάτων το επισκέπτονται συχνά για "έρευνες" και το διαδίκτυο βρίθει τέτοιων αναφορών (για την ακρίβεια πολύ περισσότερων από οποιαδήποτε αναφορά της αρχιτεκτονικής του αξίας).

Διάδρομος δεύτερου ορόφου 

Φωταγωγός 

Σε ένα από τα μπάνια του δεύτερου ορόφου

Όμορφη θέα μέσα από ένα κατεστραμμένο δωμάτιο του δεύτερου ορόφου


Χαλάσματα νερά και υγρασία στον πιο κατεστραμμένο όροφο του κτηρίου τον δεύτερο...

Ενα ανατριχιαστικό μέρος του δευτέρου ορόφου 

Ενα απόκοσμο θλιμμένο γκράφιτι γεμάτο αρνητική ενέργεια  

Ο διάδρομος του πιο..."ανήσυχου" ορόφου δηλαδή του τρίτου.. 

Κατεστραμμένα μπάνια στον τρίτο όροφο  


Δωμάτιο του τρίτου ορόφου  


Το απόκοσμο δωμάτιο του τρίτου ορόφου με τα μυστηριώδη ιερογλυφικά

Η ταράτσα 

Η θέα από την ταράτσα..


Ένας  αγωγός που οδηγεί στο χάος...

Αστικοί μύθοι για το Ξενία

Παλιότερα στο σανατόριο υπήρχε ένα κοριτσάκι το οποίο, στα τελευταία του πλέον από τη φυματίωση, δεν μπορούσε να πιει ούτε μια στάλα νερό. Ζήτησε, λοιπόν, από κάποιον νοσοκόμο να τη συνοδέψει πάνω στην Πηγή της Κυράς, που βρίσκεται στο τελευταίο καταφύγιο της Πάρνηθας, το Φλαμπούρι. Τελικά το κοριτσάκι δεν πρόλαβε να πάει πάνω, ξεψύχησε στο δρόμο. Από τότε λέγεται πως διάφοροι περαστικοί που περνούν από το Ξενία βλέπουν ένα ασπροφορεμένο κοριτσάκι να τους λέει να τη συνοδέψουν πάνω, στην Πηγή της Κυράς.


 Πηγή της κυράς κοντά στο καταφύγιο Φλαμπούρι 

Στο πρώτο υπόγειο του κτιρίου κυκλοφορεί ένας «μουστακαλής» που εμφανίζεται κι εξαφανίζεται ξαφνικά, αμίλητος και απόμακρος. Το υπόγειο, ακόμα και με καύσωνα είναι δροσερό, λόγω των ρευμάτων αέρα στο σημείο και τα σπασμένα παράθυρα. Το σκοτεινό περιβάλλον και η δροσιά σου προκαλούν ανατριχίλες, ακόμα κι αν δεν έχεις ιδέα τις φήμες για φαντάσματα (τα φαντάσματα υποτίθεται ότι είναι παγωμένα). Ένας μουστακαλής μέσα στην ερημιά και την ώρα της ανατριχίλας, σίγουρα προκαλεί μεταφυσικούς συνειρμούς.



Ο σκοτεινός διάδρομος του πρώτου υπογείου 


Τα μαγειριά στο πρώτο υπόγειο..



Προχωράμε πιο μέσα στο πρώτο υπόγειο...



Ενα σφραγισμένο παγωμένο δωμάτιο του πρώτου υπογείου...

Το φαινόμενο των orbs έντονο σε αυτό το σημείο του υπογείου..

Ακόμα ένα σφραγισμένο δωμάτιο στο ανατριχιαστικό πρώτο υπόγειο..

Μια λευκή σκιά στο τρομακτικό καμένο δεύτερό υπόγειο όπως την φωτογράφισαν τα παιδιά της ομάδας  ghosthunters 

Το απόκοσμο και φρικιαστικό δεύτερο υπόγειο

Μια ξύλινη καρέκλα στα σκοτάδια του δεύτερου υπογείου μπρρρ...

Το πάρκο των ψυχών  

Ακριβώς απέναντι από το παλιό Σανατόριο Βρίσκεται και όχι τυχαία «Το Πάρκο των Ψυχών» του καλλιτέχνη-γλύπτη και δασικού υπαλλήλου Σπύρου Ντασιώτη Η έκθεση φιλοξενεί είκοσι γλυπτά με ύψος που δεν ξεπερνούν τα 4,5μ. Τα γλυπτά είναι από σμιλεμένους καμένους κορμούς, από την πυρκαγιά της Πάρνηθας το 2007, δίνοντας ένα αποτέλεσμα εξαιρετικό.




Η έγκυος. Συμβολίζει την μητρότητα και την αρχή της ζωής

Ο σταυρός του μαρτυρίου

Ο συλλογισμός

Το παράθυρο της ελπίδας 

Ο κος Σπύρος Ντασιώτης αφιλοκερδώς και με τη μέγιστη ευαισθησία που μπορεί να διακρίνει έναν άνθρωπο, δημιούργησε το «Πάρκο των Ψυχών» στη μνήμη όσων υπέφεραν και άφησαν την τελευταία τους πνοή στο Σανατόριο. Η έκθεση είναι δωρεάν και ανοιχτή σε όλους τους επισκέπτες της Πάρνηθας.


Κατά την παραμονή μας στο κτήριο, τραβήξαμε αρκετά πλάνα από τους χώρους των υπογείων, του ισογείου, καθώς και του τρίτου ορόφου, που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρων λόγο του δωματίου με τα αγνώστου προελεύσεως ιερογλυφικά. Σας τα παρουσιάζουμε στο βίντεο που ακολουθεί.




Επίσης ένα βίντεο των Dv Aerials που επεξεργαστήκαμε και δείχνει το σανατόριο από ψηλά με την βοήθεια drone, χιονισμένο, καθώς και τμήμα του ισογείου εσωτερικά.

Η ατμοσφαιρική μουσική είναι Άβατον. Ποίηση Σαπφώ. "Ουκ εθέλω πλουτείν"







Αποστολή: Χάρης  Ντάκουλας
Κωνσταντίνος Διονυσόπουλος
Χαρά Φωτεινού
Δημήτρης Μακριδόπουλος

Πληροφορίες: ough.gr