Τι ήταν το Enola Gay που έγινε τραγούδι από τους O.M.D

 Ηταν 6 Αυγούστου του 1945 στις 8:15 π.μ. έσπασαν τα νερά της Enola Gay και τότε γεννήθηκε το «Little Boy». 

Η γέννηση αυτή έμελλε να στιγματίσει ολόκληρη την ανθρωπότητα, καταλήγοντας να γίνει μία από τις πιο καταστροφικές και εφιαλτικές στιγμές στην παγκόσμια ιστορία.

 

Πρόκειται για το αεροσκάφος της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, το οποίο πήρε το όνομά του από τη μητέρα του πιλότου Paul Tibbets, Enola.
Το αεροσκάφος, μετέφερε την πρώτη ατομική βόμβα, με κωδικό όνομα «Little Boy», η οποία εξερράγη πάνω από τη Χιροσίμα, σκοτώνοντας επί τόπου δεκάδες χιλιάδες κατοίκους της περιοχής και λόγω ραδιενέργειας­ ακόμα περισσότερους τα επόμενα χρόνια.

Η αμερικανική αυτή αποστολή έγινε στο πλαίσιο του B' Παγκοσμίου Πολέμου και το πλήρωμα, όπως ομολόγησε, μέχρι και την τελευταία στιγμή δεν γνώριζε τι ακριβώς μετέφερε η κοιλιά του αεροσκάφους.

Συγκεκριμένα, ένα από τα μέλη του πληρώματος,o Robert Liouis, ομολόγησε πώς μετά την εκτυφλωτική έκρηξη, είπε με τρόμο: «Θέε μου, τι κάναμε;»

Ο Paul Tibbets ο οποίος, όπως είπαμε, βρισκόταν τότε στα χειριστήρια δήλωσε σε συνέντευξη του το 1975: « Είμαι περήφανος που μπόρεσα να αρχίσω με το τίποτα, να σχεδιάσω την επιχείρηση και να δουλέψει όσο τέλεια δούλεψε. Κοιμόμουν ήσυχος κάθε βράδυ» και το 2005: «Αν με βάλετε στις ίδιες συνθήκες, σίγουρα, θα το ξανάκανα».

 

Enola Gay από τους O.M.D 

Η καταστροφική μέρα της 6ης Αυγούστου κινητοποίησε μεγάλο μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου παγκοσμίως.

Ποιητές, μουσικοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, ηθοποιοί και πολλοί άλλοι τάχθηκαν κατά με δηλώσεις, παρεμβάσεις αλλά και την ίδια τους την τέχνη.
Έτσι και οι O.M.D. (Orchestral Manoeuvres in the Dark) την δεκαετία του 80 γράφουν το τραγούδι «Enola Gay» που ακούτε παρακάτω...


 

Και οι στίχοι στα Ελληνικά   

Μέσα απ’ τα ξέφτια της νύχτας
Μέσα απ’ την αραιή καταχνιά
Μέσα απ’ τα κουρέλια των σύννεφων 
Ξεπρόβαλε, φοβερό ξωτικό
Το μεγάλο σιδερένιο πουλί
Ψάχνοντας για το στόχο
Σαν θηρίο που ψάχνει 
Με μάτια που γυαλίζουν το θύμα του…
Την ώρα που ο χωρίς άστρα ουρανός
Βουτούσε την άκρη του 
Στα ρόδινα χρώματα της αυγής
Κι έβαφε το ξεθωριασμένο του ρούχο
Την ώρα που κόκκινος ο ήλιος
Πάτησε το πλατύσκαλο του ορίζοντα
Την ρότα του για ν' αρχίσει
Την ώρα που η πολιτεία των ανθρώπων 
Ξαποσταμένη ξυπνούσε 
Να κυνηγήσει τη ζωή και τα όνειρα
Εκείνο πέταξε πάνω της, αγριεμένος γύπας…
Ζύγιασε μια στιγμή τα ατσάλινα φτερά
Κοίταξε κάτω με τα παγερά μάτια
Και γέννησε το θάνατο…
Το πελώριο λευκό μανιτάρι
Σαν τεράστια ομπρέλα άνοιξε
Υψώθηκε στον αυγουστιάτικο ουρανό
Αλλάζοντας μύρια χρώματα
Κι έφερε τη βιβλική καταστροφή…
Την καταστροφή και τον όλεθρο
Που ετοίμασαν ανθρώπινα χέρια
Χέρια σκληρά απάνθρωπα
Μυαλά παράφρονα διαστρεμμένα...
Χέρια αδίστακτα, φονικά
Τα ίδια τα χέρια του Κάιν
Τον πανικό και το θάνατο σκόρπησαν
Σε χιλιάδες αθώους ανθρώπους
Χέρια άπονα που άφησαν πίσω τους
Μια τραγική πολιτεία
Θλιβερά ερειπωμένη, νεκρή…
Κι αλήθεια τι ειρωνεία!
Εκείνο το ατσάλινο πουλί
Το θάνατο που κουβαλούσε
Στα άψυχα σιδερένια του σπλάχνα
Είχε το όνομα μιας μάνας!
Μιας μάνας που είχε κουβαλήσει
Την ίδια τη ζωή
Στα δικά της ζωντανά σπλάχνα…
Το όνομά της “Enola Gay".  



Του Στέλιου Γουναρά
Πηγή: www.musicpaper.gr