Τρόμος στο Σανατόριο (Ιστορίες τρόμου)



Το στοιχειωμένο Σανατόριο

Έχετε ακούσει ποτέ για το Σανατόριο; Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε αυτή την λέξη...

Το Σανατόριο ήταν κάποτε νοσοκομείο το οποίο μετά από χρόνια μετατράπηκε σε ξενοδοχείο "Ξενία" και Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, μετά από μερικά χρόνια έκλεισε η σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων αλλά και το ξενοδοχείο.

Το κτήριο εγκαταλείφθηκε και μέχρι σήμερα ξεπροβάλλει σαν φάντασμα μέσα από την καμένη πλέον γη αφού η φωτιά του 2007 κατέστρεψε την υπέροχη φύση που βρισκόταν γύρω από αυτό.


 Όσο για το Σανατόριο.....

Πολλοί είναι οι μύθοι και οι θρύλοι που έχουν δημιουργηθεί γύρω από το ερειπωμένο κτήριο του Σανατορίου, μαρτυρίες για φωνές, κραυγές πόνου, αλυσίδες που σέρνονται, σκιές, φιγούρες περίεργες που περνούν μπροστά στα μάτια όσων είχαν το θάρρος να μπουν μέσα νύχτα και πολλά άλλα, που συνηθίζεται να συνοδεύουν όλα τα κτήρια που έχουν παρόμοιο παρελθόν και έχουν πλέον εγκαταλειφθεί.

Το κτήριο είναι επικίνδυνο διότι μετά το σεισμό του 1999 κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσει.

Αλλά αυτό δεν σταματά το κόσμο που πηγαίνει να εξερευνήσει το κτήριο αγνοώντας τον κίνδυνο που υπάρχει.

Επίσης έχει ακουστεί ότι κάθε φορά που έχει πανσέληνο πηγαίνουν στο κτήριο σατανιστές για να κάνουν τις τελετές τους......

Και εδώ τώρα θα σας πω την δικιά μου εμπειρία.

Εγώ και άλλα 3 παιδιά αποφασίσαμε να πάμε και να εξερευνήσουμε το κτήριο... Αφου φτάσαμε κατά της 9 το βραδάκι καθίσαμε στο αμάξι κανά πεντάλεπτο και κοιτάγαμε το κτήριο,υπήρχε κι άλλο ένα αμάξι αλλά δεν είδαμε κανέναν στο κτήριο ούτε κανένα φως.

Αφου βγήκαμε και οι τέσσερις με τους φακούς μας αρχίσαμε να πλησιάζουμε την είσοδο... Σε μια στιγμή έτσι όπως προχωράγαμε σταματήσαμε απότομα, ακούγαμε κάτι φωνές και τρομάξαμε, καθόμασταν ακίνητοι προσπαθώντας να ακούσουμε καλά τις φωνές......

Σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι μας κάνανε πλάκα κάτι παιδιά που είχαν έρθει με το άλλο αμάξι που είδαμε.

Θυμωμένη και νευριασμένη με τα παιδιά γιατί μας είχαν τρομάξει τους φώναξα "Να προσέχετε το αμάξι σας".


Αφού μπήκαμε στο αμάξι και συζητάγαμε τι θα κάναμε ο Μπάμπης βγήκε θυμωμένος και πλησίασε το αμάξι τους και άρχισε να ξεφουσκώνει το λάστιχο.

Γύρισε και ξαναπήγε αυτή την φορά με τον Αλέξανδρο αλλά με το που βγήκαν

άκουσαν τα παιδιά να έρχονται...

Μπήκαμε στο αμάξι και φύγαμε αλλά όχι εντελώς... Στρίψαμε σε μια στροφή περιμέναμε λίγο και λέγαμε τι θα κάναμε.

Τα αγόρια πήραν πέτρες και μετά από κανά πεντάλεπτο γυρίσαμε πάλι πίσω στο σανατόριο.

Δεν είδαμε κανέναν, το αμάξι τους στην θέση του και αυτοί άφαντοι.

Βγήκε ο Μπάμπης με τον Αλέξανδρο και πήγαν προς το αμάξι τους, εγώ και η κολλητή μου να έχουμε μείνει στο αμάξι με αγωνία να κοιτάμε για το τι θα γίνει.. Ο Μπάμπης ήταν έτοιμος να πετάξει την πέτρα όταν ξαφνικά φωνάζει ο Αλέξανδρος.

‐ Περίμενε ρε είναι μες το αμάξι! Πλησίασαν κοντά και τι να δουν τα παιδιά που μας είχαν τρομάξει, είχαν κρυφτεί στο αμάξι γιατί μας είχαν δει που ξανά ερχόμασταν! Τότε άρχισαν τα αγόρια να τους μιλάνε...

Ύστερα γύρισαν σε εμάς και μας είπαν ότι ήταν πέντε Αλβανοί οι οποίοι είπαν ότι είχαν ορεξούλα για πλάκες...

Εμείς πήγαμε στο πάρκο των ψυχών το οποίο είναι ακριβώς απέναντι από το σανατόριο.

Το παρκάκι έχει ξύλινα αγάλματα με διάφορες απεικονίσεις, πήγαμε στο πάρκο γιατί περιμέναμε να φύγουν τα παιδιά για να πάμε στο σανατόριο.



Σε κάποια στιγμή άκουσα μια φωνή στο πάρκο, ακούστηκε σαν κουκουβάγια, μετά από λίγο ξανά άκουσα κάτι..

Εντωμεταξύ είχαμε χωριστεί, ο Αλέξανδρος μπροστά εγώ λίγο πιο πίσω και ο Μπάμπης με την Κατερίνα στο τέλος.. .

Ξαφνικά ξανά άκουσα έναν ήχο, αυτή την φορά δεν ήταν κουκουβάγια, δεν ξέρω τι ήταν, με φώναξε η Κατερίνα να φύγουμε, δεν κατάλαβα τι έγινε αλλά ήταν τρομαγμένη.

Στον δρόμο για το γυρισμό δεν μίλαγε κανείς, πήγε ο καθένας στο σπίτι του.

Όταν έφτασα στο σπίτι μπήκα αμέσως στο facebook και έστειλα μήνυμα στην κολλητή μου, τελικά την έπεισα να μου πει τι έγινε και φύγαμε έτσι βιαστικά, μου είπε "Μπορεί να με θεωρήσεις τρελή αλλά εγώ είδα ένα κοριτσάκι "...


Ένα βράδυ ξανά πήγαμε στο σανατόριο εγώ η κολλητή μου, μια φίλη μας και άλλα τρία παιδιά, το αποφασίσαμε τελευταία στιγμή έτσι στα καλά καθούμενα μας ήρθε η ιδέα και αφού συμφώνησαν όλοι πήγαμε.
Κάναμε στάση στο σπίτι ενός απ' τα παιδιά για να πάρει φακούς, πήρα την μάνα μου να την ειδοποιήσω και της είπα άμα δεν γυρίσω σπίτι μέχρι της 12 πάρε την αστυνομία να έρθει στο σανατόριο!

Γέλασε και δεν είπε τίποτα.

Είναι επικίνδυνα έχουν ακουστεί πολλά...

Για να πας σανατόριο η διαδρομή είναι όλο στροφές, ο Κώστας που οδηγούσε έτρεχε με τέρμα την μουσική να παίζει το "my sexy papi".


Είχα τρομοκρατηθεί για τα καλά. πάλι καλά φτάσαμε μια χαρά.

Το σανατόριο όπως πάντα τρομαχτικό θέαμα το βράδυ και δεν είχε κανέναν, ήμασταν μόνοι μας.

Μπήκαμε από την μπροστινή είσοδο και ψάχναμε τα σκαλιά για να ανέβουμε πάνω, ανεβαίναμε όλους τους ορόφους χωρίς να σταματήσουμε να εξερευνήσουμε το μέρος, στον τελευταίο ψάχναμε τα σκαλιά που οδηγούν στην ταράτσα.
Αφου τα βρήκαμε και ανεβήκαμε η θέα ήταν τέλεια!!!


Κοιτάξαμε από πάνω για να δούμε το πίσω μέρος του σανατορίου, το θέαμα ήταν απλά τρομαχτικό, τόση μαυρίλα που δεν καταλαβαίνεις τι βλέπεις, επίσης στην άκρη που καθόμασταν και κοιτούσαμε το μπροστινό μέρος φοβάσαι! Τα τζάμια όλα σπασμένα και απ 'τα παράθυρα όλα φαίνονται μαύρα, μόνο που το βλέπεις φοβάσαι.

Φωτίζαμε στα παράθυρα κοιτάζοντας από πάνω, ενώ παρατηρούσα το μέρος και φώτιζα από μακριά φοβόμουν, οποιοσδήποτε στην θέση μου θα φοβόταν με το απόλυτο σκοτάδι κοιτώντας στα παράθυρα φοβάσαι μην εμφανιστεί τίποτα και σε τρομάξει, το κτήριο είναι τόσο παλιό που σε ένα σημείο στην ταράτσα το πάτωμά το νοιωθείς ότι είναι πολύ αδύνατο, έτοιμο να καταρρεύσει εκείνο το σημείο αν υπήρχε κάτι πιο βαρύ από μένα.


Κανά δεκαπεντάλεπτο πρέπει να ήμασταν εκεί παρατηρώντας το μέρος από πάνω βολτάροντας στην ταράτσα πέρα δώθε, ώσπου είδαμε ένα αμάξι να έρχεται και να σταματάει στο σανατόριο.

Μόλις βγήκαν τους είδαμε ήταν μια παρέα νεαρά παιδιά, χάρηκα πάρα πολύ!!! Επιτέλους πολιτισμός, δεν θα ήμασταν μόνοι μας! Παρόλο που ήμασταν έξι εγώ φοβόμουν.

Τους παρατηρούσαμε από πάνω, τους φώτιζα με τον φακό και έκανα (μπουυύ) χάχα και καλά φάντασμα! Μας απάντησαν και έκαναν κάτι παρόμοιο, τους βλέπαμε από τους φακούς που είχαν να ανεβαίνουν τους ορόφους και να σταματάνε στον καθένα και να τον εξερευνούν, κάποια στιγμή ανέβηκαν στην ταράτσα, μας είδαν και μας πρότειναν να πάμε όλοι μαζί κάτω στο υπόγειο...



Μας συστήθηκαν: Νίκος, Γιώργος, Γιάννης και Παύλος.

Τα παιδιά ήταν και αυτά από το Μενίδι... Όπα εγώ δεν σας σύστησα ποιοι ήμασταν... Ήμασταν Εγώ και οι φίλες μου Ήρα και Μαρία. Και απ'τα αγόρια Κώστας, Πάρις και Σταύρος.
Τα αγόρια συμφώνησαν, ρώτησαν και εμάς αν θέλουμε... Εγώ δεν είχα θέμα, ήμασταν έξι άτομα και οι άλλοι τέσσερις, οπότε αφού ήμασταν πολλοί ήθελα.
Οι φίλες μου το σκεφτόντουσαν  τελικά δέχτηκαν.
Κατεβήκαμε κάτω και ψάχναμε την σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο, μόλις την βρήκαμε ήταν πολύ σκοτεινά δεν φαινόταν τίποτα και που φώτιζες με τον φακό δεν ήταν αρκετό, φοβήθηκα...
Τα άλλα τα αγόρια άρχιζαν να κατεβαίνουν σιγά σιγά και ακολούθησαν οι δικοί μας, μόλις κατέβηκαν ρωτάω
 ‐ Όλα καλά;;;
 ‐ Ναι ελάτε!
Κατεβήκαμε εγώ η Ήρα και η Μαρία, ήταν ένας τεράστιος χώρος παντού σκουπίδια και σπασμένα πράγματα και μετά στο τέλος του διαδρόμου μια πόρτα μισοσπασμένη.


Αφού σιγουρευτήκαμε ότι δεν υπήρχε τίποτα και κανένας αρχίζαμε να πλησιάζουμε την πόρτα στο τέλος του διαδρόμου, αφού φτάσαμε κοντά κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον.
‐ Και τώρα; τι θα μπούμε εκεί μέσα; (ρωτάω)
‐ Γιατί όχι; Απαντάει ένα απ'τα παιδιά. κοιτάζανε ο ένας τον άλλο, διστάζανε, ώσπου λέει ο Πάρις, άντε πάω εγώ πρώτος.
Μπήκε και ακολουθήσαμε, ήταν ένας τεράστιος διάδρομος δεξιά και αριστερά είχε  δωμάτια, προχωράγαμε σιγά σιγά κοιτάζοντας το κάθε δωμάτιο προσεχτικά, πράγματα παλιά, πεταμένα ,σπασμένα, παντού, στους τοίχους γκραφίτι και ζωγραφιές.
‐ Παιδιά ελάτε να δείτε!
Πλησιάσαμε εκεί που ήταν ένα απ'τα άλλα παιδιά, στο τέλος του διαδρόμου μια μαύρη πόρτα κλειστή και πάνω της ζωγραφισμένο ένα σύμβολο
‐ Τι σύμβολο είναι αυτό;

Το σύμβολο!





‐Τι συμβολίζει;

- Νίκος. Δεν έχω ιδέα!

- Γιάννης. Μήπως μας προειδοποιεί;

- Παύλος. Ναι μας λέει ότι από κει και πέρα έχει  φαντάσματα χάχα.

- Κώστας .Ρε μην κοροϊδεύεις!

- Εγώ. Καλά σου λέει!

- Νίκος. Για ανοίξτε την.

‐ Παιδιά κοιτάξτε κάτω! Τι λέει;
Μείναμε να φωτίζουμε με τους φακούς και να βλέπουμε κάτι γραμμένο πιο κάτω απ'το σύμβολο, πάγωσα... Έλεγε με κόκκινα γράμματα.
"Για το καλό σας μην μπαίνετε!"



‐ Παιδιά πάμε πίσω!

- Γιώργος. Ναι πάμε!

- Παύλος. Όχι ρε μαλάκες πάμε είμαστε δέκα άτομα.

- Σταύρος. Ρε δεν έχεις ακούσει τι λένε για αυτό το μέρος.

- Παύλος. Έχω ακούσει ρε φίλε γιαυτό και ήρθα!

- Σταυρος. Δεν φοβάστε ρε παιδιά;

‐ Ε λίγο ναι, αλλά δεν είδαμε τίποτα από αυτά που λέγονται!

‐ Εδώ τα κορίτσια δεν γκρινιάζουν και θέλετε να φύγουμε εμείς;

‐ Πόσοι θέλουν να φύγουν!

‐ Βασικά τα κορίτσια να αποφασίσουν.

‐ Κορίτσια τι λέτε;

‐ Μαρία. Κοίτα εγώ φοβάμαι λίγο αλλά άμα μπούμε όλοι μαζί συμφωνώ, αρκεί να μην χωριστούμε.

Συμφώνησαν και τα άλλα κορίτσια.

‐ Άντε πάμε;

‐ Άντε ρε τι περιμένουμε!

Η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη, την άνοιξαν και βλέπουν σκαλιά...

‐ Πλάκα κάνεις!

- Πάρις. Που οδηγεί;

- Κώστας. Εχω ακούσει ότι έχει 3 - 4 υπόγεια αλλά δεν ξέρω αν ισχύει!

‐ Ε για να έχει κι άλλα σκαλιά θα είναι αλήθεια.

‐ Πάμε;

‐ Ρε ρίξτε φως δεν φαίνεται τίποτα!

Κατέβηκαν κάτω και ήταν παντού βρώμικα, κατεστραμμένα, ένας διάδρομος με δωμάτια δεξιά και αριστερά χωρίς πόρτες, γκράφιτι στους τοίχους κτλ.


Κοίταζαν όλα τα δωμάτια με προσοχή, τράβηξαν και μερικές φωτογραφίες ώσπου ξαφνικά ένιωσαν να τους διαπερνάει κρύος αέρας.



‐ Παιδιά το νιώσατε;

- Εγώ. Ναι φυσάει!

- Ήρα. Πας καλά ρε; Σε υπόγειο είμαστε!

‐ Μαρία. Ε θα έχει παράθυρα ρε!

‐ Μαράκι μου σε υπόγειο;

‐ Παύλος. Ρε ανατρίχιασα!

‐ Γιάννης. Και εγώ!

Ξαφνικά άκουσαν έναν θόρυβο έμειναν ακίνητοι να κοιτάνε ο ένας τον άλλον. προσπαθώντας να καταλάβουν τον ήχο.

Στο υπογειο!




‐Τι είναι αυτό; ψιθυρίζω εγώ

‐ Πάρις. Δεν ξέρω!

‐ Ήρα. Πάμε να φύγουμε!

‐ Σταύρος. Ρε πάμε να δούμε.

‐ Κώστας. Πας καλά ρε!

- Γιάννης. Ο ήχος σταμάτησε ρε.

‐Σταύρος. Ε πάμε ρε.

- Μαρία. Ούτε καν!!!!!

- Εγώ Κανε λίγο ησυχία να ακούσω!

Για μερικά λεπτά κανείς δεν μίλαγε ούτε κουνιόνταν, προσπαθούσαμε να ακούσουμε τον ήχο ξανά αλλά τίποτα.

‐ Σταύρος. Πάμε σιγά σιγά όλοι μαζί.

‐ Νίκος. Λύσσαξες ρε κάτσε να βγάλουμε και βίντεο.

Άρχισαν να προχωράνε και ο Νίκος τράβαγε βίντεο.

‐ Γιώργος. Από που ακούστηκε ο ήχος ρε;

‐ Νίκος. Δεν ξέρω ρε αλλά κοιτάμε όλα τα δωμάτια.

‐ Εγώ. Δεν έχει σήμα!!!

‐ Πάρις. Είμαστε στο δεύτερο υπόγειο λογικό.

‐ Εγώ. Ρε αρχίζω και φοβάμαι αν γίνει τίποτα;

‐ Σταύρος. Είμαστε δέκα άτομα και δεν θα αφήσουμε κανέναν ούτε απομακρυνόμαστε!


Έτσι όπως προχωρούσαν και φώτιζαν στα δωμάτια ξαφνικά ακούνε πάλι έναν θόρυβο, αυτήν την φορά ακουγόταν λες και κάποιος περπατούσε!

Εντόπισαν από ποιο δωμάτιο ερχόταν ο θόρυβος αλλά είχαν μείνει ακίνητοι γιατί φοβήθηκαν να πλησιάσουν.

Ετσι ο Κώστας, ο Σταύρος, και ο Γιάννης κάνανε ένα νόημα και άρχισαν να πλησιάζουν το δωμάτιο και να φωτίζουν τον χώρο.


Άαα! (φωνάζει ο Γιάννης)

‐ Κώστας. Α στο καλό και πήγα να πάθω καρδιακό!

‐ Ήρα. Τι είναι;

‐ Σταύρος. Μια κωλόγατα!

‐ Νίκος. Χάχα αυτή έκανε τον θόρυβο!

‐ Σταύρος. Μην γελάς ρε, πάλι καλά που ήταν γάτα...

Μπήκαν όλοι στο δωμάτιο και είδαν κάτι ασυνήθιστο, ένα τραπέζι στην γωνία και πάνω του ήταν ζωγραφισμένος ένας κύκλος με κάτι σύμβολα μέσα.



‐ Γιάννης. Αυτό και αν είναι παράξενο!

‐ Πάρις. Παράξενο; Αυτό εδώ είναι λόγος να φύγουμε αμέσως από δω!

‐ Σταύρος. Ας ψάξουμε και άλλο!

‐ Ήρα. Παιδιά κοιτάξτε!

Γυρνάνε όλοι προς το μέρος της Ήρας που έδειχνε ένα γραφείο μισοχαλασμένο, που πάνω του είχε μαχαίρι.και ένα φτερό από κάποιο πουλί, μέσα σε ένα μικρο βαζάκι!



Πλησιάζει ο Σταύρος κοντά και άνοιξε ένα ντουλαπάκι. (Όπως καταλάβατε ο Σταύρος είναι ο ποιο θαρραλέος της παρέας) Έβγαλε ένα βιβλίο, παλιό φαινόταν είχε σκόνη.

‐ Σταύρος. Ελάτε να δείτε!

Πλησίασαν όλοι γύρω απ'το γραφείο, άνοιξαν το βιβλίο και έμειναν να το κοιτάζουν άφωνοι με αυτό που είχε μέσα!

Το βιβλίο  



Είχαν ανοίξει το βιβλίο και κοίταγαν τι έγραφε μέσα...

Είχαν μείνει όλοι και κοίταγαν ο ένας τον άλλον...

‐ Είναι αυτό που νομίζω ότι είναι; Ρωτάει ο Κώστας.

‐ Αναλόγως τι νομίζεις.

‐ Το παίρνουμε και φεύγουμε;

‐ Όχι ρε μαλάκα! Πας καλά!

Το βιβλίο είχε γραμμένες ημερομηνίες και δίπλα σε κάθε ημερομηνία κάτι γραμμένο σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνανε τα παιδιά...

‐ Παύλος. Παιδιά κοιτάξτε τι βρήκα!

Ο Παύλος είχε ανοίξει ένα συρτάρι στο γραφείο και είχε βρει φακέλους!

Αμέσως άρχισαν να τους ανοίγουν για να δουν τι είχαν!

Στον ένα φάκελο είχε ένα χαρτί με ονόματα, όχι ακριβώς όμως ονόματα, ήταν ψευδώνυμα και δίπλα υπογραφές, σε έναν άλλο φάκελο βρήκαν χαρτιά πάλι με ημερομηνίες, άλλα από ότι παρατήρησαν αυτές ήταν οι μέρες που έχει πανσέληνο!
‐ Δεν καταλαβαίνω... Υποτίθεται ότι δεν έρχεται κανείς εδώ...

Πως γίνεται να έχει ημερομηνίες πρόσφατες...

‐Αυτό ήταν πριν τρεις μέρες..,

‐Πριν τρεις μέρες είχε πανσέληνο...

‐Τι παίζει;

‐Δεν ξέρω!



Εκεί που μιλούσαν μεταξύ τους τα παιδιά, από έναν φάκελο έπεσαν κάτι φωτογραφίες...

‐ Μαρία, Πλάκα κάνεις!

‐ Πάρις. Τι είναι αυτά;

Κοιτάνε τις φωτογραφίες και έχουν μείνει όλοι!

Ήταν 4 φωτογραφίες που έδειχναν 12 ανθρώπους μαυροντυμένους με κουκούλες σε έναν κύκλο και γύρω μια πέτρα που είχε κάτι πάνω της!


Και οι 4 φωτογραφίες είχαν πάνω ημερομηνία... Μια συγκεκριμένη που τραβάνε κάθε χρόνο 12 Σεπτεμβρίου του 2012 και οι άλλες επίσης την ίδια μέρα τους επόμενους χρόνους, μέχρι το 2015.


‐ Ήρα. Τι κάνουν;

‐ Σταύρος. Θυσία;

‐ Παύλος. Τι λες ρε φίλε!

‐ Εγώ. Παιδιά έχω ακούσει για σατανιστές άλλα δεν το πίστευα.

‐ Νίκος. Γιατί να μην είναι αλήθεια; Το μέρος είναι απομονωμένο Και δεν πατάει ψυχή.

-.Γιάννης. Λέω να φύγουμε αρκετά είδαμε.

- Γιώργος. Που να δεις και αυτά!

Γυρνάνε όλοι προς το μέρος του Γιώργου, είχε ανοίξει μια ντουλάπα και είχε μέσα μαχαίρια! Και τι μαχαίρια, αιχμηρά, τσεκούρι και φτυάρι!


Τα παιδιά πάγωσαν.

‐ Μαρία. Πάμε να φύγουμε από δω σας παρακαλώ!

‐ Ήρα. Παιδιά πάμε δεν είμαι καλά...

Τα κορίτσια είχαν τρομοκρατηθεί από αυτά που είδαν και ήθελαν να φύγουν.

‐ Πάρις. Έβγαλες βίντεο όλα αυτά η το σταμάτησες;

‐Ναι τα έχω βγάλει, πάμε φίλε.

Τα αγόρια έβγαλαν φωτογραφίες αυτά που βρήκαν και άρχισαν να φεύγουν, έφυγαν από το δεύτερο υπόγειο, δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσουν να ψάχνουν τίποτα άλλο, αρκετά ήταν αυτά που είδαν.

Ανέβηκαν στο πρώτο υπόγειο και άρχισαν να διασχίζουν το διάδρομο προς τις σκάλες για να φύγουν, αφού ανέβηκαν και βγήκαν απ'το κτήριο μπήκαν ο καθένας στα αμάξια τους, έβαλαν μπρος να φύγουν.



Καθώς κατηφόριζαν στις στροφές μετά από μερικά λεπτά η μια παρέα κάνει νόημα από το παράθυρο στο άλλο αμάξι από πίσω να κάνουν στάση, σταματάνε αλλά ο Κώστας από την παρέα μας τους είπε ποιο κάτω γιατί ήμασταν ακόμα μακριά απ'την πόλη, ύστερα από λίγο έγινε στάση σε μια γωνία που είχε θέα την Αθήνα, δεν ήμασταν ακριβώς στην πόλη αλλά ήμασταν μακριά από το σανατόριο.

Τα παιδιά ήθελαν να συζητήσουν για όλα αυτά που είδαμε, για το τι θα κάναμε

‐ Κώστας. Φίλε εδώ δεν λέει άσε που είναι πολύ αργά.

‐ Έχεις δίκιο να σου πω ανταλλάσσουμε αριθμούς να κανονίσουμε να τα πουμε;

‐ Ναι σίγουρα, αυτά που είδαμε κουβέντα σε κανέναν, θα μαζευτούμε όλοι εμείς κάπου για να τα πούμε.

Αφού συμφώνησαν και αντάλλαξαν αριθμούς, κάτσανε να κάνουν ένα τσιγάρο και συζητούσαν μεταξύ τους, δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλον οι δυο παρέες γιατί είχαν μόνο βρεθεί τυχαία στο σανατόριο και απλά συμφώνησαν να το εξερευνήσουν μαζί.


Εκεί που είχε ησυχία και μίλαγαν μεταξύ τους... Άκουσαν αμάξια...

Περάσαν 2 μαύρα τζιπ όπου ανέβαιναν προς τα πάνω... Σανατόριο πηγαίναν; καζίνο; δεν ξέρουν αλλά τους έκανε εντύπωση γιατί τα αμάξια πριν την στροφή έκοψαν ταχύτητα και σταμάτησαν για λίγο... Τα παιδιά το παρατήρησαν και ανησύχησαν γιαυτό μπήκαν στα αμάξια και έφυγαν...


Συνεχίζεται...

Από nastia21 
πηγή www.wattpad.com