Το Καρναβάλι του Μεταξουργείου: Εικόνες και ήχοι από μία "απρόβλεπτη" γιορτή

To Καρναβάλι του Μεταξουργείου μετράει 8 μόλις χρόνια ζωής αλλά φαίνεται ότι ήρθε για να μείνει στη ζωή της πόλης. 

Λαμβάνοντας χώρα γύρω από την πλατεία Αυδή και σε όλους τους γύρω δρόμους μιας περιοχής που πάνω από όλα χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις και μία αναδυόμενη Underground κουλτούρα. Γιατί τα στενά του Μεταξουργείου είναι συχνά "απρόβλεπτα" και μπορεί να κρύβονται εκπλήξεις, από όμορφα νεοκλασσικά σπίτια, σύγχρονα μπαράκια, καφενεία και εργαστήρια καλλιτεχνών, μέχρι παλιά εγκατελειμένα κτίρια και οίκοι ανοχής.

Γράφει ο A-L

Κάπως έτσι απρόβλεπτο και διαφορετικό είναι και το καρναβάλι που κορυφώθηκε την περασμένη Κυριακή στις 19 του Φλεβάρη με την παρέλαση των τυμπάνων και το κάψιμο του Καρνάβαλου. Ο κόσμος μαζεύτηκε από νωρίς το μεσημέρι στην πλατεία Αυδή και στα γύρω στέκια, οι καφέδες, οι μεζέδες και τα σερβιρίσματα ε'ιχαν την τιμητική τους. Σταδιακά ο κόσμος πύκνωνε και μαζί του και οι μασκαράδες.



Έξω από το καφενείο το "Αστάρι" (που είχε μεταμφιεστεί και αυτό σε "Μαστάρι" με έναν τεράστιο μαστό στην πινακίδα του!) είχαν στηθεί από νωρίς παραδοσιακοί χοροί, ενώ ο σερβιτόρος χόρευε και αυτός ισορροπώντας στα χέρια του τα πιάτα με τους μεζέδες.


Και έπειτα στους γύρω δρόμους και ενώ η παρέλαση είχε πια αρχίσει και κατέβαινε προς την Ιερά οδό, μπορούσες να συναντήσεις την πιο απρόβλεπτη φιγούρα. Ένα αποτρόπαιο κριάρι, τον άνθρωπο-φυτό και την κοπέλα-σουρωτήρι, μια μητέρα-κουτί με την επιγραφή Untitled, τη γυναίκα-φάντασμα, τον ζαχαροπλάστη-σαλεπά ή τον καλόκαρδο σείχη. 







Και έπειτα ήθελες-δεν ήθελες έπεφτες πάνω στην παρέλαση που δονούνταν κυριολεκτικά από τους ήχους εκατοντάδων τυμπάνων. 





Μια ιδιαίτερη στιγμή που πιάνει ο φακός μου είναι η ηλικιωμένη κυρία που που βγαίνει στο μπαλκόνι κοιτώντας τη γιορτή με απορία προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τους συνεχείς μετασχηματισμούς μιας αστικής περιοχής που μεταλλάσσεται σαν ένας ζωντανός οργανισμός.


Στο τέλος καθώς σταδιακά πέφτει η νύχτα και η ώρα πλησιάζει στις 8 ο κόσμος που είχε διασκορπιστεί στα γύρω μαγαζιά μαζεύεται ξανά γύρω από την Πλατεία Αυδή. Στα (Μ)αστάρι οι παραδοσιακοί χοροί συνεχίζονται με αμείωτο κέφι.


Είναι η ώρα που ο βασιλιάς Καρνάβαλος (που συμβολίζεται εδώ ως ένα γιγάντιο Κριάρι) θα καεί στην πυρά. Όμως..... Και εδώ κρύβεται η διαφορετικότητα αυτού του εναλλακτικού καρναβαλιού.... πριν καεί θα πρέπει να περάσει μια δοκιμασία: Να σπάσει τον Τοίχο και να βγει ελεύθερος έξω από το μαντρί. "Σπασ' τον τοίχο!" φωνάζουν κάποιοι, και το Κριάρι παίρνει φόρα πάνω στις ρόδες και καταστρέφει τον χάρτινο τοίχο. Ιαχές θριάμβου από παντού. Και έπειτα φωτιά. Πρώτα λίγες δειλές φλόγες, έπειτα ένα φούντωμα σημειακό και τέλος όλα εξαϋλώνονται σε μία εκρηκτική πύρινη κόλαση. Κάνουμε δέκα μέτρα πίσω για να προστατευτούμε, απολαμβάνουμε το θέαμα από απόσταση ασφαλείας. Γύρω από τη φωτιά αρχίζουν πάλι οι χοροί. 



Απομακρύνομαι. Περιπλανιέμαι στο περιθώριο τη ξέφρενης γιορτής. Μια στοίβα από τύμπανα ακουμπισμένα σε έναν τοίχο ξεκουράζονται.  



Και δίπλα ακριβώς, ακουμπισμένη πάνω στο καπό μιας κίτρινης Chevrolet, βρίσκω τη Μούσα μου. Μια πανέμορφη γυναίκα-ταύρο, ντυμένη με ένα φόρεμα που μοιάζει με τροχιές των αστεριών στον ουρανό. Με βλέπει την ώρα που την φωτογραφίζω, μου χαμογελά. Αν και στο περιθώριο και μακριά από τους χορούς, νιώθω ότι βρίσκομαι εκεί που χτυπάει η αληθινή καρδιά αυτής της απρόβλεπτης γιορτής.