Σκόρπιες σκέψεις

Ανεβαίνοντας το βουνό σχηματίζεται μια υπέροχη θέα.....

Ο καθένας μας κουβαλάει μιά δόση φιλαρέσκειας, ανθρώπινο και κατανοητό ως ένα βαθμό. Προκύπτουν όμως κάποια ερωτήματα και θέματα με αφετηρία αυτή την διαπίστωση.

Γράφει η Μιρέλλα Μάνωλα

Σε ποιό σημείο τελειώνει το αληθινό και αρχίζει το δήθεν; Πόσο πολύ οι ανασφάλειες και το αίσθημα ότι δεν δικαιούμαστε να κάνουμε λάθη, μας εξουσιάζουν και μέσα σε όλο αυτό το χάος καταλήγουμε να χάνουμε τον εαυτό μας και την ανθρώπινη υπόστασή μας;


Αυτά που αγαπάμε, και που μας ευχαριστούν να γίνονται ανυπόφορα γιατί χανόμαστε μέσα σε ένα λαβύρινθο, να τα προλάβουμε όλα, αλάνθαστα και τελικά το μόνο που κάνουμε είναι ένα τίποτα.

Θέλουμε, δεν θέλουμε, το παραδεχόμαστε ή όχι, αντισυστημικοί, αντικομφορμιστές, αναρχικοί, όλοι ζούμε σε μια κοινωνία που με ποικίλους τρόπους και τις διαφορετικές πτυχές της επηρεάζει και διαμορφώνει την αισθητική μας, τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. 


ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ


Ας μην μιλήσουμε για την εκπαίδευση-παιδεία στην Ελλάδα.

Αντί να εστιάσουν στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης και την δημιουργία ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων-πολιτών που θα αναπτύξουν τον δικό τους ανεξάρτητο, αυτόνομο τρόπο σκέψης, τα δικά τους θέλω, την δική τους αισθητική των πραγμάτων. Έχουμε μάθει να ζούμε σε συγκεκριμένα πλαίσια, φορώντας παρωπίδες και μαθημένοι σε έναν τρόπο ζωής όπου σου προσφέρουν "μασημένη τροφή"¨την καταπίνεις, και δεν λες κουβέντα, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς φωνή. Ζωντανοί νεκροί. Απάθεια σε όλο της το μεγαλείο.


Επιπλέουμε στην επιφάνεια της θάλασσας, χωρίς να τολμάμε να εξερευνήσουμε τον υπέροχο βυθό της. Το χειρότερο όμως σε όλα αυτά είναι η ΜΗ συνηδειτοποίηση, όποτε δεν παρουσιάζεται μπροστά σου η επιλογή-λύση της αντίδρασης και αλλαγής γιατί είσαι εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμο σου.


Που είναι ο αυθορμητισμός, που είναι η ελευθερία σκέψης..;

Ας μην έχουμε την απαίτηση να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο, αν δεν ξεκινήσουμε από μας τους ίδιους, από τον κοντινό μας περιβάλλον, από την καθημερινότητά μας, από μικρά πράγματα, από εκείνες τις λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.

Αντί να ψάχνουμε το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης μας και αναζητώντας την ευτυχία μέσα από βιβλία αυτοβελτίωσης, καλό είναι να συνηδειτοποίησουμε ότι ευτυχία είναι στιγμές, μικρές "ανόητες", απλές στιγμές, από την απόλαυση μιας σοκολάτας μέχρι το χαμόγελο ενός γείτονα, την αγκαλιά ενός παιδιού. Αυτά είναι που μας γεμίζουν.

Μην ξεχνάμε να ζούμε γιατί δεν μας δίνεται δεύτερη ευκαιρία.

Αν θέλεις να δημιουργήσεις κάτι, πρέπει να ζήσεις και να γεμίσεις εμπειρίες, εικόνες και συναισθήματα που θα αποτελέσουν την πηγή έμπνευσής σου.

Αν δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι καλά, αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας και δεν τον φροντίζουμε και δεν του προσφέρουμε την βοήθεια που χρειάζεται, πώς θα προσφέρουμε πραγματική και ουσιαστική βοήθεια στους συνανθρώπους μας που το έχουν πραγματικά ανάγκη, πώς θα τους στηρίξουμε και πώς θα ξυπνήσουμε εμείς οι ίδιοι από τον λήθαργο;

Και για να μην ξεχνιόμαστε...χαμογελάστε είναι μεταδοτικό!

Καλημέρα...!